Er zat weer gemalen glas hoog in de luchtpijp of slokdarm, waarschijnlijk de slokdarm, want de luchtpijp is relatief ongevoelig, en bovendien kon ik nauwelijks slikken. Toen kwamen er vrouwen als levende fakkels naar buiten gehold die tegen elkaar opbotsten en kronkelend van pijn op de grond vielen. Wie het optreden in een snuff-film overleeft wordt naar het weeshuis teruggestuurd. Als we genoeg wisten schoten we ze door het hoofd. Als ze al niet doodgemarteld waren. De ziekmakende angst die ik toen had gevoeld hield me nu ook weer in zijn greep.
Bezweet wakker geworden, met nog een paar flitsen van hele nare dromen, afgebeten tepels en ontploffende honden. Al jaren slaap ik uitstekend op een paar hoofdstukken uit een misdaadroman en niet zelden lees ik door tot diep in de nacht om na vier uur slaap verkwikt wakker te worden. Misdadig gedrag stelt me gerust en bevestigt me in mijn gelijk. Ik vertrouw ze niet. Mezelf niet, maar anderen net zomin. Deze keer ben ik helaas het slachtoffer geworden van mijn zelfoverschatting. Jurylid worden van de Bruna Gouden Strop 1997? Het is mij een eer. Bijna 7000 bladzijden in een paar maanden te lezen, rekende de voorzitter later voor. Een nauwkeurig man. Ik heb het hem nooit gevraagd, maar uit zelfbehoud is hij waarschijnlijk gaan tellen. Om weer greep te krijgen op de dingen. Meer dan dertig boeken, dertig plots en god weet hoeveel misdaden er op die 7000 bladzijden gepleegd zijn. (Waarom heeft niemand dát uitgerekend?)
Ik begon soms boeken door elkaar te halen. Plots te verwarren. Steeds vaker moest ik mijn aantekeningen raadplegen. Een blamage voor een geoefend misdaadlezer. Bovendien laadden de schuldgevoelens zich op. Interviewde ik niet meestal voor de radio buitenlandse misdaadauteurs? Ook naast het jurywerk weer uitzendingen gemaakt over Peter Blauner, Lisa Scottoline en Val McDermid. Wat schiet een schrijver die in Kampen woont daarmee op?
Gelukkig was de jury het erover eens dat de kwaliteit van de Nederlandstalige misdaadroman nog steeds steeg. Het was sowieso een verademing om in gezelschap te verkeren van ons soort mensen. Mensen die dat soort boeken lezen. Nooit hoefde ik uit te leggen waarom ik zo'n hartstochtelijke lezer van misdaadromans ben. Die vier vriendelijke mannen met wie ik om de tafel zat verorberden iedere dag zelf hun broodnodige portie kommer en bloed. Geen aardiger mensen dan misdaadauteurs ook. Hoe gruwelijker hun boeken, des te zachter kijken ze uit hun ogen. Grote meningsverschillen ontbraken in de jury van '97. In tegenstelling tot vorige jaren ook geen discussies over de vraag of bepaalde boeken nu wel of niet tot het misdaadgenre behoren. Jammer zelfs dat we er maar vijf mochten nomineren. Het wemelde van de kruisjes op de stembiljetten. En mochten we van een paar boeken maar 25 bladzijden gelezen hebben om ze daarna weg te werpen, dan gaat niemand dat iets aan.
We hebben ook nog onze oprechte verontwaardiging uitgesproken over het feit dat het geschenkboekje voor de Maand van het Spannende Boek altijd door een buitenlandse auteur wordt geschreven. Die opmerking is met het lijk in de muur gemetseld, want dit jaar is James Ellroy de uitverkoren auteur, en zijn moeder werd, too bad voor ons, niet in Nederland vermoord. Misschien een aansporing om hier iets harder toe te slaan. De moord op Klaas Wilting (die nooit werd opgelost). Zou dat geen mooie uitdaging zijn voor een echte Nederlandse misdaadauteur? Als jurylid geef ik het werk nu al vijf kruisjes.