Felix Thijssen

Felix Thijssen (Rijswijk ZH, 1933) werd geboren uit een geslacht van journalisten, avonturiers, notarissen, kunstenaars en globetrotters. Hij is schrijver van misdaadboeken, een roman, science fiction en filmscenario's. Hij won de Gouden Strop 1999 met Cleopatra. en de Diamanten Kogel 2006 met Het diepe water.
Hij woont sinds 1970 met zijn vrouw in de Franse Cevennen, in een oude tempeliersvesting in La Garde. Volgens eigen zeggen schrijft hij zo´n zes uur per dag. De rest van de dag werkt hij op zijn 'landerijen', zodat geest en lichaam in balans blijven, zoals hij in een interview aangaf. In zijn non-fictieboek Buiten wonen gaat hij uitgebreid op zijn levensstijl en -gedachten in, evenals in Schapen houden.
Aanvankelijk schreef hij vooral sciencefiction-romans rond ruimteverkenner Mark Stevens. Ook vertaalde hij romans van de bekende sciencefiction-schrijver John Wyndham (Het anti-G) voordat hij in de jaren tachtig langzaam naar een ander genre overstapte: de misdaadroman. Zijn debuut in dit genre, Wildschut, werd meteen erkend als een van de betere misdaadboeken van het jaar. De roman werd in 1985 verfilmd door Bobby Eerhart.
Verder schreef hij een roman, Onder de spekboom (het leven is te kort, want er zijn te veel vrouwen om verliefd op te worden...)

Voor het misdaadgenre zijn twee reeksen van belang: in de eerste plaats die met Charlie Mann (1980-1988), waarin de hoofdrolspeler, de keiharde gangster/speurder Charlie Mann, het niet zo nauw neemt met het mijn en dijn, ontsnapt uit een gevangenis en als een zorgeloze vrijbuiter erop los leeft.
En sinds 1998 verschijnt de reeks Max Winter-mysteries, waarvan de afzonderlijke delen vrouwennamen dragen. Deze reeks is minder hardboiled dan die met Charlie Mann. Max Winter is dan ook geen gangster maar een degelijke privé-detective met een goed gevoel voor humor, bijgestaan door zijn vriendin Cyber Nel.

Het bekroonde Cleopatra begint als er bij de aanleg van een nieuwe tennisbaan een lijk zonder hoofd en handen wordt gevonden in de tuin van een vroegere minister van buitenlandse zaken. Winter ontdekt dat de vrouw van de ex-minister, Cleopatra, vele jaren geleden is omgekomen bij een vliegtuigongeluk. Haar dochter beweert echter dat ze twee jaar na haar moeders 'dood' nog een ansichtkaart kreeg. Winters speurtochten leiden hem naar België en Malta.

In Tiffany treft treft Max Winter een verslaafd meisje bewusteloos en bloedend aan tussen het vuilnis voor zijn deur. Hij hoopt met een simpel telefoontje naar dokter of hulpverlening van het probleem af te zijn, maar ontdekt al diezelfde nacht dat er hardnekkig op deze Tiffany wordt gejaagd.

Ingrid draait om de nieuwe buurvrouw van Max Winter, die naar een dijkdorp is verhuisd. Een andere buurvrouw, Jennifer, wordt vermoord en Ingrid ontfermt zich razendsnel over het tweejarige zoontje van de ongetrouwde moeder. Maar er is ook nog een onbekende vader op de achtergrond.

Je kunt dagen en weken blindelings ploeteren en je hersens pijnigen zonder dat je een stap verder komt, en dan komt er plotseling een dag waarop je niks uitvoert en er toch allerlei stukken van de puzzel op hun plaats vallen. Dat gebeurt echt zo, ze vallen uit de lucht. Ze worden je in de schoot geworpen. (Felix Thijssen, Ingrid, p. 157.)

Caroline is lelijk en heeft niks. Haar vader blijkt haar vader niet te zijn, haar beroemde moeder maakt carrière op de planken van Parijs en New York en heeft geen tijd voor haar lelijke eendje. Zelfs haar enige, verborgen talent dreigt Caroline te verliezen aan de begeerte van een vrouw die voor niets terugdeinst om met andermans veren te kunnen pronken. Als Max Winter dit moeras van oude schande en nieuwe gruweldaden betreedt, is het voor Caroline misschien al te laat.

Isabelle is serveerster in een wegrestaurant. Haar bestaan is allesbehalve opzienbarend. Zodra Isabelle de man binnen ziet komen, weet ze dat hij haar leven totaal zal veranderen. Ze heeft hem nooit eerder gezien. Maar Isabelle is te jong voor een mysterieus verleden, te alledaags voor uitzinnige gebeurtenissen. En veel te onschuldig voor het drama dat zal volgen, nog diezelfde nacht.

Zijn systeem was meestal dat hij geen systeem volgde. Gewoonlijk begon hij een zaak met zich een summier beeld te vormen van de basisgegevens, waarna hij er op goed geluk losse eindjes en provocatieve elementjes ter bestudering uitplukte, met vermoedens flirtte en z'n instinct volgde. Soms leverde het obstinaat volgen van een enkel, uitzinnig lijkend vermoeden de sleutel tot de hele puzzel. Voor hetzelfde geld bracht zo'n sprong hem alleen maar voor een blinde muur, en moest hij terug naar af en naar de minder opwindende, tijdrovende klassieke methode van onderzoek. (Isabelle, p. 127)

Haar moeders hebben Charlotte haar jonge leven lang bezworen dat haar vader een anonieme donor was, uit zo'n advertentie in Vrij Nederland. Maar na de verdrinkingsdood van haar echte moeder tovert de andere een officiële akte te voorschijn, waarin een rijke zakenman, Otto Runing, als haar vader staat genoteerd. Charlotte heeft twee dramatische ontmoetingen met hem. Vlak na hun eerste ontmoetingen wordt Runing vermoord. 

Max Winter neemt in Rosa de vreemdste opdracht in zijn loopbaan aan: een hart opsporen. De enige dochter van een rijke Armeense weduwe, Rosa Siroun, is drie jaar geleden verongelukt. Buiten haar moeders medeweten had het meisje zich als donor opgegeven, en prompt na het ongeluk is haar hart getransplanteerd in het lichaam van een onbekende. Medische kronkels, allochtone zeden, roofmoord en raadsels houden Max Winter in hun greep.

Over Het diepe water: Een jonge vrouw en haar vader hebben zich in de nesten gewerkt en nu moet zij aantonen dat hij niets te maken heeft met een
ontvoeringszaak waarbij een jongetje is omgekomen.

De dood van een kroonprins (2002) is het resultaat van een samenwerking tussen tien auteurs: Tomas Ross, Lydia Rood, Ina Bouman, Felix Thijssen, Roel Janssen, Maarten 't Hart, René Appel, Peter de Zwaan, Rinus Ferdinandusse en Henk Apotheker. Elke schrijver nam één hoofdstuk voor zijn rekening. Aan dit boek is een prijsvraag verbonden. Men dient antwoord te geven op de vraag welke auteur welk hoofdstuk schreef. Inzendingen voor 20 juni 2002. Details zijn te vinden op www.dedoodvandekroonprins.nl.
Over het verhaal: Bert Zoutkamp heeft zich opgewerkt tot kroonprins en partij-ideoloog van de Partij van de Arbeid: een jongen uit het volk, die 'altijd gewoon is gebleven'. Na zijn succesvolle burgemeesterschap van Rotterdam wordt hij minister van Binnenlandse Zaken in het tweede kabinet Hendrikse. Een ontploffing op zijn jacht bij een tochtje op de Waddenzee maakt echter een abrupt einde aan zijn opzienbarende en ook turbulente carrière.
 Journalist Joop Meijer begint op verzoek van zijn uitgever aan een biografie van deze markante politicus. Allengs merkt hij dat de dood van Zoutkamp omgeven is met een aantal raadselachtige aspecten. Wie is die man, bijvoorbeeld, die Zoutkamps dochter volgt en foto's van haar maakt? Waarom willen ambtenaren die aanvankelijk hun medewerking toezegden, niet meer praten met Meijer? En wat heeft een villa in Zuid-Afrika met Zoutkamps dood te maken?

Werk (met gangster Charlie Mann in de hoofdrol): Wildschut (debuut, 1980; verfilmd door Bobby Eerhart, 1985); Jachtschade (1981); Ratteval (1983); Koud spoor (1986); De tweede man (1988); Vuurproef (1990).  In de verhalenbundel Gevaarlijk Terrein (1983) staat het verhaal 'Ontsnapping'. Dit gaat eveneens over Charlie Mann.

Thrillers met Max Winter in de hoofdrol: Cleopatra (1998); Isabelle (1999); Tiffany (2000); Ingrid (2001); Caroline (2001); Charlotte (2002); Rosa (2003); Rebecca (2004).

Overig werk: Unit 13; De dood van een kroonprins (2002, met 9 andere auteurs); Het diepe water (2006).
Roman: Onder de spekboom (1997).

Filmscenario's: Help de dokter verzuipt!, 1974; Moord in extase, 1984, naar een boek van Baantjer; Bureau Kruislaan; Unit 13; Wildschut; Iris.

Enkele SF-titels: Emmarg (1976); Eindspel (1981, sf-thriller); Schaduwen op Ariës; De Dreigende Zon; De Vikingen van Tau Ceti; Het Brein in de Krabnevel; De Dag van Aldebaran; De Nacht van Abaddon; De Echo van de Bazuin; De Poorten van het Paradijs.

Non-fictie: Buiten wonen. Aanwijzingen voor de amateur-boer (1978); Schapen houden (1981).

 

crime.nl © Nederlandstalige misdaadauteurs