Jan de Hartog

F.R. Eckmar, pseudoniem van Jan de Hartog (Haarlem 22 april 1914 - Houston 23 september 2002), Nederlands roman- en toneelschrijver, zoon van Arnold Hendrik de Hartog, ging als tienjarige naar zee, kwam in 1930 op de Zeevaartschool en was na 1932 enkele jaren werkzaam als toneelknecht. Hij schreef een vijf detectiveverhalen onder het pseudoniem F.R. Eckmar (Verrek maar!).
Hij werd in 1940 op slag beroemd met de ‘permanente bestseller’ Hollands glorie, een roman over de zeesleepvaart, waarin de schrijver zelf ook heeft gewerkt.  Hollands Glorie werd symbool van het zelfrespect dat de Nederlanders tijdens en na de oorlog wilden bewaren. Later werd het een tv-reeks.
De Hartog was in de Verenigde Staten bekender dan in Nederland. In de VS vergelijkt men hem met de grote vertellers. Het zat hem wel eens dwars dat hij de laatste tijd minder erkenning kreeg vanuit Nederland.
Ondanks de grote oplages van zijn boeken en de bijbehorende publieke waardering, kreeg Jan de Hartog nauwelijks literaire prijzen. Alleen zijn toneelstuk De ondergang van De Vrijheid (1939) kreeg de H.G. van der Viesprijs. Wel werd de schrijver uitgeroepen tot Commandeur in de Orde van de Nederlandse Leeuw (1974).

Hij overleed op 88-jarige leeftijd in een ziekenhuis in het Amerikaanse Houston. De Hartog lag in het ziekenhuis wegens een heupoperatie. Hij raakte geïnfecteerd door een ziekenhuisbacterie die een hartstilstand veroorzaakte.

Werk (detectives): Een linkerbeen gezocht (1935); Spoken te koop (1936); Ratten op de trap (1937); Drie doode dwergen (1938); De maagd en de moordenaar (1939).