Ze is genomineerd geraakt voor de Bruna Gouden Strop 1998. De titel van de roman van Mirjam Boelsums Slangen aaien fascineerde me - als er een dier met een aaibaarheidsfactor 0 is, dan is het wel de slang. Het boek dus aangeschaft.

De achterflap:
"Schuld of toeval? De zeventienjarige Mariecke is betrokken bij de dood van een leraar en verblijft in een jeugdinrichting. 'Waarom is het gebeurd?' wil de vrouw van de reclassering weten. Maar voor Mariecke is er geen waarom, alleen het toeval bestaat. Als ze terugredeneert komt ze uit bij de oerknal, of tenminste bij vroeger -
bij haar vader De Specialist, die alleen uit lijkt op roem, bij de bizarre dood van een vriendinnetje. En bij Danielle, die leeft aan de rand van de samenleving, lak heeft aan volwassenen en slangen aait. Van haar leert Mariecke: je bent dader of slachtoffer, een tussenweg is er niet."

Boelsums schreef een loeispannend boek - het is een verhaal waar je erg graag het eind van wilt weten. Daarom geef ik het ook niet weg, want het was de belangrijkste reden om door te lezen.

Mariecke lijkt een wijsneus en heeft een geheel eigen kijk op de wereld: "Ik ben niet zo'n type van 'een meid is op haar toekomst voorbereid'. Het is ook idioot om dat van iemand te verwachten, als er iets is waar je niet op voorbereid kunt zijn, is het je toekomst. Voor je het weet, loop je door onbekende gangen, zoals ik." Het boek is doorspekt met dit soort beschouwingen op de wereld en op de mensen er in. Mariecke lijkt in het begin een tough cookie, streetwise om er nog eens zo'n goed Nederlands woord tegenaan te gooien. Langzamerhand krijg je in de gaten dat ze eigenlijk nogal naïef is, een boos meisje nog steeds vol woede over een afschuwelijke gebeurtenis uit het verleden. De manier waarop ze de dingen beziet is af en toe hilarisch en af en toe ongeloofwaardig, maar wel steeds origineel. Dat houdt de
aandacht wel vast.

Mariecke praatschrijft in een geheel eigen stijl. Ik parafraseer: In het begin is dat taalgebruik  behoorlijk humoristisch, maar gaandeweg begint dat tamelijk irritant te worden. Het lijkt wel of het ook voor Boelsums zelf in de loop van het verhaal steeds meer een maniertje is geworden, dat ook niet echt meer bij de ervaringen van Mariecke past.

Alle volwassenen in het boek moeten het steevast ontgelden. Het deed mij bij tijd en wijle denken aan de manier waarop meiden die in het Wegloophuis zaten reageerden op ons, de 'leidsters'. Hoe harder ze waren geraakt door het leven, hun ouders, vriendjes, leraren, hoe harder ze tegen redelijke volwassenen ingingen. Uiterst vermoeiend,
maar zeer begrijpelijk.

Slangen Aaien is geen leuk boek. Het is wel een boek dat je de ogen opent voor de belevingswereld van jongeren. Dat zij in hun korte leven ervaringen kunnen hebben die zo gewelddadig zijn dat geweld het enige antwoord is. Boelsums praat het niet goed, maar laat zien. De manier van verwoording van Mariecke is het minpunt - daar krijg je op een
gegeven moment schoon genoeg van. Verder - cliché - een veelbelovend debuut. Overigens vraag ik me sterk af of Boelsums wel zo blij zal zijn met haar nominatie voor de Gouden Strop. Onder de titel staat in een zachtgeel kadertje 'roman'. Dat pretendeert toch iets meer dan een spannend boek.